زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه     ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه

تو به محراب نشستی احدی گفت چرا ؟    من که در گوشه ی میخانه نشستم به تو چه

آتش دوزخ اگر بر سر ما می ریزند     تو که خشکی چه به من - من که تر هستم به توچه

سخنی با خدا

آفریدی خود تو این شیطان ملعون را

عاصیش کردی و اورا سوی ما را ندی

 این تو بودی ، این تو بودی ،کز یکی شعله

دیوی اینسان ساختی ، در راه بنشاندی

 مهلتش دادی که تا د نیا به جا باشد

 باسر انگشتان شومش آتش افروزد

لذتی وحشی شود در بستری خاموش

بوسه گردد برلبانی کز عطش سوزد

هرچه زیبا بود ، بیرحمانه بخشیدیش

 شعر شد ، فریاد شد ، عشق و جوانی شد

عطر گلها شد ، به روی دشت ها پاشید

 رنگ دنیا شد ، فریب زندگانی شد

 موج شد بردامن مواج رقاصان

 آتش می شد درون خم بجوش آمد

 آنچنان در جان میخواران خروش افکند

عکس ساقی شد به جام واژگون افتاد

 نغمه شد ، در پنجه چنگی به خود پیچید

 لرزه شد بر سینه های سیمگون افتاد

وای از این بازی ، از این بازی درد آلود

 از چه ما را اینچنین بازیچه می سازی ؟

 رشته تسبیح و در دست تو می چرخیم

گرم می چرخا نی وبیهوده می تازی

 چشم ما تا در دو چشم زندگی افتاد

 با خطا این لفظ مبهم آشنا گشتیم

 تو خطا را آفریدی او به خود جنبید

تاخت بر ما عاقبت نفس خطا گشتیم

مـحتسب مستـی به ره دیــد و گــریبانش گــرفت

 مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست

گــفت مستـی زان سبب افتـان و خیـزان مـی روی

 گـــفت جــرم راه رفتـن نیـست ره هـمــوار نیست

 گـــفت مـی بایــد تـــو را تـا خانــه ی قاضی بـرم

گـــفت رو صبـح آی قـاضی نیمـه شب بـیدار نیست

 گـــفت آگـــه نیستی کــز ســـر در افتادت کـــلاه

گـــفت در ســر عقــل بایــد بــی کلاهی عار نیست

 گـــفت نـــزدیک است والــی را ســرا، آنـجا رویـــم

 گـــفت والــی از کــجا در خــانه ی خــمار نــیست

 گـــفت تــا داروغــه را گــوئیـم در مسجد بخـــواب

 گـــفت مسجد خـــوابگـــاه مـــردم بــدکـار نیست

 گـــفت دیــناری بــده پــنهان و خــود را وارهـــان

 گـــفت کــار شــرع کــار درهــم و دیــنار نــیست

 گـــفت از بـــهر غـــرامت جـامـه ات بیـرون کنــم

 گـــفت پــوسیده ست نقشی جــز ز پود و تار نیست

 گـــفت مــی بسیار خـوردی ز آن چنین بیخود شدی

 گـــفت ای بــیهوده گــو ، حـرف کـم و بسیار نیست

 گـــفت بـــایـد حــد زنـد هــشیار مــردم ، مست را

 گـــفت هـشیاری بــیار ، اینجـا کـسی هـشیار نیست .

                                              آن شب که تو آمدی صفا پیدا شد

                                     پیمان شکنی رفت و وفــا پیدا شد

                                     درغربت من که جای بیگانه نبود

                                     برقـــــی زد و روی آشنا پیدا شد

                                     گنجی که سالها نهان بود از چشم

                                     با هــــلهله در خانه ی ما پیدا شد

                                     یک عمر کــویر فـــــقر را پیمودم

                                     تا برق زد و کوه طــــــلا پیدا شد

                                     خورشـــید سعادتی که بر من تابید

                                     در سایه ی رحمت خــــدا پیدا شد

                                     من بودم و تاریـــکی شب ها ناگاه

                                    از گـــوشه ی آسمان سها پیدا شد

                                     تا شکر خـدا بــــگویم از دیدن تو

                                     در خلوت من حال دعــــا پیدا شد

                                     با آمدنت که اختر بــــــخت مــنی

                                    در ظلمت شب ستاره ها پـــیدا شد

             بهت نمی گم دوستت دارم ولی قسم می خورم دوستت دارم                                                    

                                                  بهت نمی گم هرچی بخوای بهت می دم چون همه چیزمن تویی

من می خواستم تو به من عادت نکنی  

                                 من به تو عادت کردم

 می خواستم تو عاشقم نباشی

                                من عاشقت شدم

 می خواستم من برات مثل بقیه باشم

                               تو برام از همه مهم تر شدی

می خواستم بری دنبال زندگیت

                              اما تو همه ی زندگیــــم شدی